Eerste keer Speulderbos

Ondanks dat ik al talloze prachtige foto's en inspirerende verhalen had gezien van andere landschapsfotografen over het Speulderbos, was ik er zelf nog nooit geweest. Geen idee waarom eigenlijk. Misschien omdat het altijd nét buiten mijn route viel, of omdat ik dacht: “komt nog wel.” Maar deze keer zat ik met mijn familie in een huisje niet ver daarvandaan, en besloot ik dat het nu écht tijd was.
Een ritje van nog geen half uur over charmante landweggetjes, langs kraampjes met verse eieren en zelfgemaakte jam, bracht me naar een klein parkeerplaatsje aan de rand van het bos.
Ik koos ervoor om de rode route te volgen: 'Wandelroute De Duintjes', een tocht van ongeveer 5.8 km. Vanaf het begin voelde het al goed. Lange, rechte paden met die typische mysterieuze doorkijkjes waar je als fotograaf meteen enthousiast van wordt. Het weer werkte ook mee — licht bewolkt, geen harde zon, perfect voor zachte contrasten en diepte in de foto's.
Ik had gelezen dat de route hier en daar wat onduidelijk kon zijn. Ter plekke leek alles prima aangegeven, dus ik liep lekker door. Maar ja… dat gevoel van “hé, hier ben ik eerder geweest” kwam toch op een gegeven moment terug. En jawel hoor — op de terugweg bleek ik een flinke omweg te hebben gemaakt. Uiteindelijk stond de teller op zo’n 14 km. Een klein verschilletje 😜.
Maar eerlijk is eerlijk: het was het dubbel en dwars waard. Het Speulderbos is echt een sprookjesachtig stukje Nederland. Vooral als je houdt van die lange doorkijkpaden en kronkelende bomen. Ik wil hier zeker nog een keer terug — in de herfst, als het licht warm is en de bladeren hun mooiste kleuren laten zien.

Yeltree fotografie