Een mooie reis naar Firenze

Voor mijn werk moest ik naar het mooie Firenze in Italia. De eerste dag besloot ik meteen de “bergen” in te trekken — althans, bergen voor Nederlandse begrippen. Bij de receptie waarschuwden ze me nog dat het een route was voor professionele wandelaars. Dus ik, eigenwijs als altijd, met een taxi naar de voet van de berg. Eenmaal daar bleek de ingang afgesloten met een bord privé opgang en instortingsgevaar. Dat begon goed. Na wat rondzwerven kwam ik een vriendelijke Italiaanse vrouw tegen. Met handen en voeten uitgelegd dat ik naar boven wilde, en zij wees me een smal trapje tussen twee huizen. Dat trapje leidde naar een pad dat langzaam maar zeker veranderde in een smalle, steile, half afgebrokkelde stenen trap. Phoe… dit was echt een beproeving. Ik denk dat ik zeker tien keer met mijn hart in mijn keel op die trap heb gezeten. Maar zoals zo vaak: als je ergens moeite voor doet, is de beloning groter. En dat was ook zo. Het uitzicht was prachtig. Ik heb daar echt even genoten. Daarna weer naar beneden — dat ging een stuk makkelijker — en waarschijnlijk door een verkeerd afslagje kwam ik uiteindelijk uit achter de afsluiting die ik in het begin had gezien.
Na een dagje rust — want er moest ook nog keihard gewerkt worden — ben ik met de trein naar het centrum van Firenze gegaan. En weer waren mensen zo behulpzaam dat we met z’n drieën een treinkaartje hebben geregeld. De binnenstad is werkelijk schitterend. Ik heb over de Ponte Vecchio gelopen, de kathedraal bewonderd en op een plein een echte Italiaanse pizza gegeten. Ondanks de waarschuwing van mijn collega dat de treinen niet zo vaak terugrijden, is het me tóch gelukt om de trein te missen. Perron 4 bleek onvindbaar. Dus dacht ik slim te zijn: een andere trein te nemen, halverwege uit te stappen en daar misschien een taxi te vinden. De trein lukte, de taxi niet. Uiteindelijk heb ik bijna zeven kilometer gelopen. Gezond voor de benen, zullen we maar zeggen.
Florence is een prachtige stad, het eten is heerlijk en de mensen zijn vriendelijk. Een mooie reis — met net genoeg chaos om het onvergetelijk te maken.

Yeltree fotografie